सुनसरी । नेपाली फुटबलमा धेरै खेलाडी मैदानमा देखिए, केहीले प्रशिक्षकका रूपमा आफ्नो छाप छाडे र कतिपयले फुटबल प्रशासनमा बसेर खेलको दिशा बदल्ने प्रयास गरे ।
तर मैदान, खेलाडी र फुटबल प्रशासनसँग चार दशकभन्दा लामो समय निरन्तर जोडिएर आफ्नो छुट्टै परिचय बनाउनेमध्येका एक थिए—दिपेन्द्र धिमाल ।
फुटबल वृत्तमा उनी आफ्नो नामभन्दा बढी ‘ड्राइभर दाइ’का रूपमा परिचित थिए । यही परिचयसँगै उनले मोरङ हुँदै कोशीको फुटबललाई लामो समय नजिकबाट नियाले, भोगे र अघि बढाउन भूमिका खेले ।
बिहीबार बिहान उर्लाबारी नगरपालिका–६ स्थित आफ्नै घरमा ६१ वर्षको उमेरमा धिमालको निधन भएपछि नेपाली फुटबलले मैदानमा मात्र होइन, मैदानबाहिरबाट खेललाई धानेर राख्ने एउटा पुस्ता गुमाएको छ ।
पेटको क्यान्सरसँग संघर्ष गरिरहेका धिमाल केही दिनअघि मात्र भारतको हैदराबादबाट उपचार गराएर फर्किएका थिए । उपचारका क्रममा छैटौंपटक किमोथेरापी गराएका उनी घरमै आराम गरिरहेका थिए । लामो समयदेखि स्वास्थ्य समस्यासँग जुधिरहेका उनको उपचारकै क्रममा निधन भएको परिवारले जनाएको छ ।
मैदानबाट फुटबल प्रशासनसम्म
धिमालको फुटबल यात्रा चार दशकभन्दा पुरानो हो । मोरङको फुटबलबाट नेतृत्व गर्दै उनी राष्ट्रियस्तरको खेलकुदमा प्रवेश गरेका थिए ।
खेलाडीका रूपमा उनको सुरुवात तत्कालीन जनकपुर चुरोट कारखानाबाट भएको थियो । त्यसपछि क्षेत्रीयस्तर हुँदै उनले कोशी अञ्चलको प्रतिनिधित्व गर्दै राष्ट्रियस्तरका प्रतियोगितामा सहभागिता जनाए ।
मैदानमा खेलाडीका रूपमा बिताएको समयपछि पनि उनको फुटबलसँगको सम्बन्ध टुटेन । बरु खेलाडीबाट फुटबलको संगठन र व्यवस्थापनतर्फ उनको यात्रा अघि बढ्यो । मोरङको फुटबललाई नजिकबाट नियाल्दै उनले जिल्ला फुटबल संघको नेतृत्व सम्हाले ।
जिल्ला फुटबल संघ मोरङको नेतृत्वमा उनी लगातार तीन कार्यकाल रहे । स्थानीयस्तरमा खेलाडी उत्पादन, प्रतियोगिता सञ्चालन र फुटबल गतिविधिलाई निरन्तरता दिने काममा उनको सक्रियता रह्यो ।
मोरङको फुटबलबाट सुरु भएको उनको संगठनात्मक यात्रा अन्ततः एन्फाको केन्द्रीय तहसम्म पुग्यो । पछिल्लो पटक उनी अखिल नेपाल फुटबल संघ (एन्फा)को केन्द्रीय सदस्यमा निर्वाचित भएका थिए ।
यसरी मैदानमा खेलाडीका रूपमा सुरु भएको उनको चार दशक लामो यात्रा नेपाली फुटबलको प्रशासनिक तहसम्म पुगेको थियो ।
‘ड्राइभर दाइ’को आफ्नै परिचय
फुटबलमा पद र जिम्मेवारीभन्दा बाहिर पनि धिमालको एउटा छुट्टै परिचय थियो—‘ड्राइभर दाइ’ ।
खेलाडी, प्रशिक्षक, पदाधिकारी र फुटबलसँग जोडिएका नयाँ पुस्तासँग उनको सहज सम्बन्ध थियो । औपचारिक पदभन्दा बाहिर रहेर पनि फुटबल गतिविधिमा निरन्तर देखिइरहने भएकाले उनलाई धेरैले आत्मीयतापूर्वक ‘ड्राइभर दाइ’ भनेर सम्बोधन गर्थे ।
उनको यही सहज स्वभावले पनि उनलाई फुटबल वृत्तमा फरक पहिचान दिएको थियो ।
मोरङको फुटबलमा उनको सक्रियता त्यही पुस्ताको प्रतिनिधित्व थियो, जसले सीमित स्रोतसाधनका बीच स्थानीय मैदानबाट खेलाडी उत्पादन र प्रतियोगिताको संस्कृति जोगाइराख्न भूमिका खेलेको थियो । पछिल्लो समय नेपाली फुटबल व्यावसायिकतातर्फ अघि बढ्दै गर्दा धिमाल भने आफ्नो लामो अनुभवसहित संगठनात्मक भूमिकामा सक्रिय थिए ।
अन्तिम समयसम्म फुटबलसँगै
क्यान्सरले शरीर कमजोर बनाए पनि धिमालको फुटबलसँगको सम्बन्ध अन्तिम समयसम्म टुटेन । उपचारका लागि भारत आउजाउ गरिरहेकै अवस्थामा उनी एन्फाको केन्द्रीय सदस्यका रूपमा जिम्मेवारीमा थिए ।
केही दिनअघि मात्र हैदराबादबाट छैटौंपटक किमोथेरापी गराएर उनी उर्लाबारीस्थित घर फर्किएका थिए । उपचारपछि घरमै आराम गरिरहेका बेला उनको निधन भयो ।
कोशी प्रदेश फुटबल संघका सहमहासचिव केशव कार्कीले धिमालको निधनले नेपाली फुटबल, विशेषगरी कोशीको फुटबल परिवार स्तब्ध भएको बताए ।
‘लामो समयदेखि फुटबलमा सक्रिय व्यक्ति गुमाएका छौं,’ कार्कीले भने, ‘उहाँको योगदान मोरङ र कोशीको फुटबलमा लामो समयसम्म सम्झिइनेछ ।’
धिमालको निधनसँगै मोरङ फुटबलको एउटा पुस्ताको प्रतिनिधित्व गर्ने व्यक्तिको यात्रा टुंगिएको छ । खेलाडीका रूपमा मैदानमा उत्रिएको उनको यात्रा जिल्ला फुटबलको नेतृत्व हुँदै एन्फाको केन्द्रीय तहसम्म पुग्यो ।
तर उनलाई सम्झिनेहरूका लागि उनी केवल एन्फाका केन्द्रीय सदस्य वा जिल्ला फुटबल संघका पूर्वअध्यक्ष मात्र रहने छैनन् । उनी फुटबलका लागि चार दशकभन्दा बढी समय बिताएका ‘ड्राइभर दाइ’का रूपमा सम्झिइरहनेछन् ।
धिमालका एक छोरा र एक छोरी छन् । छोरी अस्ट्रेलियामा रहेकाले उनी आएपछि मात्र अन्त्येष्टि गर्ने तयारी परिवारले गरेको छ । उनको अन्त्येष्टि आफ्नै परम्पराअनुसार गरिने परिवारले जनाएको छ ।
चार दशकभन्दा लामो समय फुटबलसँगै हिँडेका धिमालको यात्रा अब मैदानमा देखिने छैन । तर मोरङका मैदान, त्यहाँका फुटबल गतिविधि र उनलाई ‘ड्राइभर दाइ’ भनेर चिन्ने पुस्ताका सम्झनामा उनको फुटबल यात्रा बाँकी रहनेछ ।
